Overlijden
In de wet (Wet op de Lijkbezorging) wordt een minimale leeftijdgrens aangegeven wanneer sprake is van dood van een menselijk wezen, waarop vervolgens de Wet op de Lijkbezorging in werking treedt. In de wet staat:
Doodgeborene
De na een zwangerschapsduur van ten minste vier en twintig weken ter wereld gekomen menselijke vrucht, welke na de geboorte geen enkel teken van levensverrichting heeft vertoond."
Dit wil niet zeggen, dat voor de benoemde vier en twintig weken zwangerschap biologisch gezien geen sprake van leven was.
Bij overlijden van een foetus
Voor de in de wet benoemde vier en twintig weken zwangerschap spreekt men doorgaans van een miskraam Bij overlijden van een foetus na vier en twintig weken zwangerschap spreekt men zoals in de wet staat aangegeven van een doodgeborene. De in de wet aangegeven grens tussen een miskraam en een doodgeborene kan voor de ouders van een doodgeborene voor vier en twintig weken zwangerschap problemen geven. Sociaal gezien is de status doodgeborene meer beladen en ernstiger dan in geval sprake is van een miskraam, dit terwijl in beide gevallen bij de ouders sprake kan zijn van evenredig verliesgevoel en rouwproces.
Waarom heeft de wetgever de grens gesteld 24 weken
De wetgever heeft tijdens het maken van deze wet gekeken naar de medische mogelijkheden en het “vanaf moment” waarop het mogelijk moet zijn om met de huidige medische technieken een pasgeborene in leven te houden. Ten tijde van het ontstaan van deze wet was de medische techniek zo ver gevorderd, dat na vier en twintig weken zwangerschap sprake was van “levensvatbaarheid”. De in de Wet op de Lijkbezorging benoemde termijn van “ten minste vier en twintig weken zwangerschap” zal mogelijk in de toekomst moeten worden bijgesteld. De medische wetenschap is op dit moment zo ver, dat soms sprake is van levensvatbaarheid voor vier en twintig weken zwangerschap. Door medische ontwikkelingen zal het in de toekomst waarschijnlijk regulier voorkomen dat sprake is van een steeds vroegere levensvatbaarheid.
De uitvaart
Binnen de in de wet gestelde termijn dient in een begrafenis of crematie te worden voorzien. Nabestaanden dienen zorg te dragen voor het realiseren van de uitvaart. Mochten er geen nabestaanden zijn of mochten nabestaanden niet kunnen of willen voorzien in een uitvaart, dan zal volgens de wet de gemeente van overlijden voorzien in een uitvaart.
Nabestaanden kunnen een uitvaartonderneming inschakelen die binnen zijn mogelijkheden en beperkingen volgens de wens van de nabestaanden (of de wens van de overledene) de uitvaart realiseert. In de wet staat: “De lijkbezorging geschiedt overeenkomstig de wens of de vermoedelijke wens van de overledene, tenzij dat redelijkerwijs niet gevergd kan worden.” (Wet op de Lijkbezorging). Nabestaanden kunnen ook zelf in een uitvaart voorzien zonder het inschakelen van een uitvaartondernemer. Men dient zich dan wel aan wettelijke regelgeving te houden en regelingen te treffen om de uitvaart te realiseren. De periode van sterven tot aan de uitvaart wordt veelal gebruikt voor rouwbezoeken en afscheidviering.
Meer informatie
Afscheidnemen de mogelijkheden Monumentenservice Nederland
Bron:
Wetgeving wikipedia
